Büyük bir hava meydanının bekleme salonunda,
genç bir bayan uçağına binmek üzere bekliyordu.

Uçağın hareketine saatler olduğu için, zaman geçirmek için bir kitap ve bir paket küçük kurabiye satın aldı.

Dinlenmek ve
kitabını okumak için,
VIP salonunda bir koltuğa yerleşti.

Kurabiye paketinin durduğu sehpanın yanındaki koltuğa
bir adam oturdu. Dergisini açıp okumağa başladı.

Genç kadın,
ilk kurabiyesini aldı.
Adam da bir tane aldı.
Bayan çok rahatsız hissetti kendisini ve:
"Sinir bir şey!
Havamda olsaydım,
bu cüretinden dolayı
onu yumruklardım!"
diye düşündü.

Bayan bir kurabiye alıyor,
Adam da bir tane alıyordu.
Çıldıracak gibiydi bayan.
Ama olay çıkarmak istemiyordu.

Nihayet son kurabiye kalınca kadın:
"Bu küstah adam
şimdi ne yapacak?"
diye düşündü.
Adam son kurabiyeyi aldı;
onu ikiye böldü ve
bir parçayı kadına verdi

Aaaa! Bu kadarı da fazla!
Çok öfkelenmişti şimdi!
Kadın sinir içinde kitabını ve diğer şeylerini alıp
bir fırtına gibi giriş salonuna,
oradan da uçağın içine yöneldi.
Uçaktaki koltuğuna oturdu. Gözlüğünü almak için çantasını açtı.
Ne görsün?
Kurabiye paketi açılmamış, orada duruyordu.

Çok utandı.
Çok büyük bir yanlış yaptığını anladı. Kurabiyelerinin paketini hiç açmadan
çantasına koyduğunu unutmuştu.
Oysaki adam,
kendi kurabiyelerini hiç sinirlenmeden ve
yüksünmeden kadınla paylaşmıştı
Kadın ise kurabiyelerinin paylaşıldığını düşünerek
çok sinirlenmişti.
Ve şimdi,
bu durumu telafi şansı yoktu.
Özür dileme olanağı da kalmamıştı.

Telafi edemeyeceğiniz dört durum vardır.

(1)TAŞ... Atıldıktan sonra!

(2)Söz... Ağızdan çıktıktan sonra!

(3)Fırsat... Kaçtıktan sonra!

(4) Zaman... Geçtikten sonra!

Telafisi mümkün olmayan durumlara dikkat edin lütfen

Profesör ‘Küçültme Makinesi’ üzerindeki tüm kontrolleri bitirmişti.

Bakışlarını uzay gemisine çevirdi.

İçine onlarca insan sığacak büyüklükte idi.

Ama profesöre ait hangarın ancak yarısını dolduruyordu.

Geri kalan alanda çeşit çeşit aletler çalışıp durmakta idi.

Bu uzay gemisi uzaya gitmeyecekti.

Hedef bir kömür parçasının atomlarından birindeki elektron olacaktı.

Ve bu yolculuğu bilgisayar gerçekleştirecekti.

Profesör heyecanının en yüksek noktaya çıktığını hissetti.

Zira gemiye binip yolculuğa çıkacak olanlar kızı ve damadı idi.

Onlara döndü:

--‘Yolculuğunuz sadece 10 dakika sürecek.

Ben yüzlerce deney yaptım. Her deney başarılı oldu.

Şimdi içeri girebilirsiniz. Herşeyi bilgisayar ayarlayacak.

Siz sadece gözlemde bulunacaksınız.’

Genç kız ve kocası gemiye bindiler.

Profesör ‘Küçültme Makinesi’ ni çalıştırdı.

Koskoca gemi birkaç dakika içinde bir kibrit kutusu kadar küçüldü.

Bir kıskaç gemiyi kavrayarak kömür parçasının önüne getirdi.

Küçültme işlemi devam etti. Bir-iki dakika sonra gemi artık görülmüyordu.

Profesör bilgisayar ve diğer aletlere bakarak gelişmeleri takip etti.

Göstergeler küçülme işleminin sürdüğünü gösteriyordu.

Bir atomaltı parçacığının da çok altına ulaşıncaya dek sürdü.

Her şey otomatik olarak ayarlanıyordu.

Nihayet yolculuk başladı.

Kısa bir zaman sonra geminin elektrona ulaştığını bilgisayar haber verdi.

Profesör şimdi 10 dakikanın dolmasını beklemeye başlamıştı.

Sabırsızca hangarın içinde dolaştı. Merak içindeydi.

Kızı ile damadı kim bilir neler anlatacaktı.

Atomun elektronuna yapılan ilk yolculuktu bu.

Ve vakit doldu. Gemi ilk önce ufacık olarak belirdi. Sonra hızla büyüdü.

Nihayet gerçek boyutuna ulaştı. Kapılar açıldı.

Dışarıya 20 kişi çıktı. Kadınlı erkekli 20 kişi.

Ama içlerinde kızı ile damadı yoktu.

Profesör şaşkınlıkla bakıyordu. Bu 20 kişi nereden çıkmıştı?

Kızı ile damadı nerede idiler?

Gemiden çıkanlardan biri coşkulu bir şekilde diğerlerine döndü:

--‘İşte kutsal kitabımızın doğru söylediğini görüyorsunuz.

İlk anamız ve ilk babamız haklılarmış. Şimdi asıl yerimizi bulduk.’

Profesörün şaşkınlığı sürüyordu. Coşkulu adama sordu:

--‘Siz kimsiniz? Bu gemiye nasıl bindiniz? Nereden geliyorsunuz?’

Coşkulu adam sakince cevap verdi:

--‘Bizim gezegenimiz küçük bir dünyadır.

Biz nesiller boyu hep o kutsal kitabın buyruklarına uyduk.

Kitapta ilk anamız ve ilk babamızın başka bir dünyadan geldiği yazıyordu.

Onların geldiği gemiyi olduğu gibi korumamız emredilmişti.

Bizler nesiller boyu bu görevi sürdürdük. Ve vakit geldi.

İçimizden 20 kişi ile buraya döndük.

Verilen diğer buyruğu da şimdi uygulayacağız.

Kitapta yaşlı bir bilgini bulacağımız yazıyordu.

Şimdi senin yardımınla diğerlerini de buraya getireceğiz.’

Profesör olan biteni anlamaya başlamıştı.

Bir elektron, atomun çevresinde hızla döner. Her bir dönüş bir yıl.

Bu dünyada geçen 10 dakikada o elektron kim bilir kaç kez dönmüştü?

Elbette o elektrona göre aradan binlerce yıl geçmişti.

Kızı ile damadı o elektronun ilk insanları idi.

Onlardan üreyenler, binlerce yıl boyunca nesiller halinde yaşamış ve çoğalmışlardı.